در حاشيه فيلم «خون‌بازي»

چشمانمان را نبنديم

«خون‌بازي» را مي‌توان يكي از تلخ‌ترين و صريح‌ترين فيلم‌هاي اجتماعي ساليان اخير سينماي ايران دانست.

حجب و حياي بيش از اندازه ما ايراني‌ها همواره باعث مي‌شود همه چيز را در لايه‌اي ضخيم از تعاريف و حاشيه‌روي پنهان كنيم و پس از ساعت‌ها حرف‌زدن درباره موضوعي، به شكل مستقيم اصل مطلب را نگوييم. اين خرده فرهنگ موجب شده تا اصطلاح «ناگفتني‌ها» در ادبيات مكتوب و شفاهي ما وسعتي به اندازه تمام حقيقت پيدا كند، همان‌گونه كه سال‌ها از بر زبان آوردن واژه «ايدز» يا راه‌هاي پيشگيري از آن طفره رفتيم. حتي درباره اين بيماري سريال تلويزيوني ساختيم اما در طول 26 قسمت حتي يك بار هم نامش را نگفتيم، مبادا دهان ما و اذهان عمومي آلوده شود!
علي‌رغم اينكه اعتياد به موادمخدر دستمايه هميشگي گروهي از فيلم‌هاي سينماي ايران بوده، به‌واسطه همان تعارفات معمول، اغلب اين فيلم‌ها هرگز از سطح گذر نكرده و به عمق و واقعيت موضوع نپرداخته‌اند. كاراكترهاي كليشه‌اي و تكراري آدم‌هاي معتاد فيلم‌هاي ايراني و مشكلات باسمه‌اي كه اعتياد بر او و نزديكانش روامي‌دارد را بارها در فيلم‌هاي ايراني ديده‌ايم.آخرين ساخته رخشان بني‌اعتماد چون ديگر آثارش به عمق دشوارترين لحظات و تلخكامي‌هاي اقشار گوناگون اجتماع شيرجه مي‌زند. گمان نمي‌كنم تصوير اعتياد، آن هم به هروئين در ميان نسل جوان تاكنون اين همه شفاف و صريح به تصوير كشيده شده باشد. بهره‌گيري از تصاوير مونوكروم (تك‌رنگ) با فيلمبرداري درخشان محمود كلاري، جلوه‌اي ويژه به فضاي تيره، چرك و دلمرده فيلم بخشيده است.در ايام نوروز براي دومين بار به تماشاي «خون‌بازي» رفتم. سالن چندان شلوغ نبود. فيلم كه به پايان رسيد، در راهروي خروجي سينما به گوش مي‌خورد: «... حالمونو گرفت. شب عيد كه وقت نشون‌دادن اينجور فيلم‌ها نيست.» جوان ديگري به همراه مؤنثش مي‌گفت: «خوب جاهاي خريد و فروش مواد رو به همه ياد دادن!»
بله اين همان نهان روشي نهادينه شده در ذات ماست كه به چنين بازخوردهايي مي‌انجامد. كافي است اهل، گرفتار يا درگير چيزي نباشيم تا وجودش در اطرافمان را به كلي منكر شويم. ضرب‌المثل «ان‌شاءالله گربه است» توجيه هميشه مناسبي براي اين نوع برخوردها با واقعيت زندگي و اجتماع ما به نظر مي‌رسد. هميشه چشم‌هايمان را مي‌بنديم و دعا مي‌كنيم معضلات اجتماعي بر سر ما و اطرافيانمان نازل نشود. بقيه‌اش به ما مربوط نيست. بگذار زندگي‌مان را بكنيم! از اينها بگذريم. خون‌بازي به‌رغم پاره‌اي درشت‌نمايي‌ها (از جمله گريم اغراق‌آلود باران كوثري) فيلم خوبي است كه در برهوت فيلم قابل‌تامل در جشنواره بيست‌وپنجم، درخششي نسبي داشت اما تلخي دروني‌اش با آن تصاوير چركمرده و غمبار، عامه تماشاگر را پس مي‌زند. بله خنديدن و تفريح صرف نه‌تنها بد نيست كه براي همه لازم است اما خستگي‌هاي زندگي روزمره باعث نشود كه همه چيز را يا لاپوشاني كنيم و يا ناديده بگيريم. فيلم زيبا و ديدني «خون‌بازي» به رغم استقبال نسبي، ناديده گرفته شده است. حال و هواي بهار و نوروز و جلب‌توجه كمدي‌هايي چون «اخراجي‌ها» و «مهمان»، اين فيلم مهم در روند سينماي اجتماعي ما را تحت‌الشعاع قرار داده است.اي كاش كمي هم ظرفيت ديدن و شنيدن تلخي‌ها و سياهي‌هاي جامعه را داشته باشيم. اتفاقا تماشاي «خون‌بازي» بيشتر به كار كساني مي‌آيد كه تاكنون درگير يا شاهد اعتياد نبوده‌اند تا بدانند واقعيت اين پديده به مراتب هولناك‌تر از آن چيزي است كه تاكنون سينما و تلويزيون ما به تصوير كشيده‌اند.

 منبع خبریشو نمی دونم چی بود

من نقد کردن بلد نیستم و اگرم بخوام یه فیلمو نقد کنم باید حداقل ۳ بار ببینمش شاید بذارین به حساب خنگی اما نقد الکی به درد نمی خوره.

خون بازی رو دیدم فیلم خیلی جالبی بود اما بازم با موضوعات تکراری اعتیاد .خود کشی...

اما من خوشم اومد و بعد از دیدن فیلم دوباره رفتم جلو در سینما فرهنگ و بیلیتشو خریدمو و واسه دومین بار دیدم.

رادان که ۵ دقیقه هم مفید نقش نداشت این از رادان

ولی باران کوثری بازیش فوق العاده بود همین طور بی تا فرهی.فیلمبرداریشم که بیست بود واقعآ زیبا بیشتر صحنه ها سیاه سفید بود اصلآ بهتر بگم کل فیلم به هر حال همه دیدن و نیازی نیست که من تعریف کنم.

کسایی که دیدن نظرشونو بدن تا با هم نقدش کنیم چون من نقد تک نفر رو دوست ندارم.

منتظرم

فعلآ